Over vertrouwen krijgen Lisdonk Coaching & Training

Vertrouwen krijgen

Vertrouwen krijgen

 leraar_en_leerling_Lisdonk_uitleg.jpg

Ze kijkt me aan met het hoofd een beetje schuin. Ik voel haar twijfel. Ik denk dat ze het niet gaat doen. Ze gaat niet met me mee, in mijn uitleg. Zucht, wat te doen?


Ik lach haar eens vriendelijk toe, maak oog contact, stel een vraag, om te zien hoe ver ze al is afgehaakt. Is het alleen weerstand of is ze al uitgecheckt. Met verhoogd hartritme wacht ik op reactie. Ik wil niet dat ze afhaakt. Ze mag niet afhaken. Ze moet meedoen. Want anders, anders faal ik…


Onder trainers heb ik wel eens een discussie gevolgd over wat te doen wanneer deelnemers niet mee doen. Weerstand is een goed teken wordt gezegd. Dan is de deelnemer wel geraakt door het programma maar misschien nog niet op de manier waarop je zou willen. Maar afhaken, tja dat is toch wel een signaal. Een motie van ‘slechte trainer’. Aanleiding tot lichte paniek, forse zelfkritiek en ernstige twijfel.


Het brengt me terug naar de tijd dat ik in de les zat ( wiskunde) en geen zin had. Ik vond de leraar stom, niet te volgen, ik was moe en had geen zin, ik wilde lekker lezen thuis op mijn kamer en niet stilzitten en luisteren. Nou was ik ( en ben nog) een heel braaf kind. Echt in opstand komen deed ik niet. Spijbelen heb ik echt nooit gedaan. Huiswerk was altijd gemaakt. Maar mopperen dat deed ik, thuis dan ten minste, en op de fiets terug naar huis.


Ik moet hieraan denken terwijl ik wacht op antwoord van de deelnemer. Het gemak waarmee ik mijn leraar kon afserveren als een incompetente flapdrol, ik had meer met taal J , maakt dat ik nu bang word dat het universum me heeft gevonden en me gaat straffen voor mijn kinderlijke onttrekken aan de verantwoordelijkheid voor mijn eigen leren. Nu zal je zien dat ik het dubbel en dwars terug krijg. Wat gij niet wilt dat u geschiedt…. Eigen schuld dikke bult.


Maar dan zie ik me ineens een paar jaar ouder. Bij wiskunde met een heel andere leraar. Eentje die me aankijkt schoolbord_Vertrouwen_Lisdonk.jpgwanneer hij een vraag stelt en die me niet links laat liggen omdat ik het toch niet begrijp. Eentje die goedkeurend knik wanneer ik een poging doe en die de tijd neemt om mijn vragen te beantwoorden. Eentje die naar andere woorden zoekt wanneer ik zijn uitleg niet meteen begrijp, proberend om het op een andere manier uit te leggen. En ik voel het vertrouwen terugkomen.

Ik kijk nog eens naar de deelnemer met haar hoofd schuin. Ze kijkt twijfelend, bijt op de onderlip. Ik loop even terug naar de flip over. Ik pak even terug naar wat ik eerder heb gezegd en stel mijn vraag opnieuw, een beetje anders deze keer. Wederom kijk ik de groep rond en zoek ik naar de ogen van de deelneemster. En ja, daar komt het, de vraag die in haar hoofd rond maalde. De twijfel die ze voelde wordt uitgesproken. En we kunnen weer verder.


Nog steeds kan ik vertellen over mijn leraren die in me geloofden. Zij die vertrouwen in me hadden en hun best wilden doen om mij er doorheen te sleuren. Meneer van den Hurk, Meneer van Poppel, meneer van den Nouweland, meneer Prinsen en al die anderen. Ze gaven me het vertrouwen en dat had ik nodig. Zelf geloofde ik er namelijk niet zo in.


Groot was de dag dat ik een tien kreeg voor mijn wiskunde proefwerk. Ik had een som opgelost maar niet volgens de geleerde methode. Tijdens de test was ik vergeten hoe het moest maar ik bleef het proberen. Door logisch te blijven nadenken kwam ik toch tot een goede uitkomst. Omdat ik geloofde dat ik het kon.

 




Geef uw reactie



(Uw email wordt niet getoond)


Captcha Code

Klik het plaatje voor een andere afbeelding.


Meest recente blogs

80 is het nieuwe 100

Heb je ook een goed voorn…

Opkomen voor mezelf

Veel mensen vinden het mo…

Jezelf zijn tegen de stroom in

'Schelden doet geen pijn'…

Effectief communiceren: houd de leiding

Wanneer mensen anderen pr…

Goed contact wanneer woorden tekort lijken te schieten

Ik krijg wel eens mensen …