stratenmaker in Goirle Lisdonk Coaching & Training

Over grote sterke mannen, en kleine voetjes met grote impact.

Over grote sterke mannen, en kleine voetjes met grote impact. fietspad_Hellen_Goirle_Lisdonk_2.jpg

 

Ze zijn al weken bezig hier voor mijn deur. Deze mannen met hun machines. Regelmatig moet ik even naar buiten kijken. Ik hoor van alles voorbij trekken. Eerst wordt de zaak overhoop gehaald en daarna, langzaam zie ik het weer mooi worden. Ik ben blij met deze ingreep. Het straatwerk wordt vervangen, de bomen krijgen meer ruimte, grote plantenbakken voor mijn deur, het kan mij niet groen genoeg zijn.

Deze mannen kende ik niet, het waren vreemden voor mij. Maar nu na een paar weken ze hebben zien sjouwen, nat zien worden van regen en zweet, ze hebben zien overleggen, roken, worden ze vertrouwd.

Soms moet ik even kijken. Hoe ver zijn ze al, zijn ze al bijna klaar? Niet dat ik ze niet in mijn straat wil, maar de zandvlakte vraagt om opruiming, herstel van orde. Wanneer ik zo weer eens naar buiten keek, leunend op mijn bureau om het goed te overzien zie ik daar een vrouw aan komen lopen. Een dame, hel blond, gekleed in zwart wit. Kleine voetjes in zwarte flatjes met een strikje erop. Het zand lijkt haar niet te deren, ze moet over een stuk waar nog platen liggen, voortvarend stapt ze verder.

Dan zie ik haar het stuk naderen waar de platen ophouden en dan hoor ik een stem roepen, en ze kijkt om. meneer met blauwe overal in de stenenwagen laat haar weten dat ze daar niet door kan, en ook zijn collega kijkt op.

Hij is al een uur lang stenen aan het sjouwen om ze vervolgens in het zandbed, geprepareerd door man met rode bandana, te vlijen. Dat zandbed is geschoond van steentje, is aangetrild en aangeharkt, opgevuld en aangestreken. Er is met zorg aan gewerkt want deze mannen weten, deze straat zal hierna het lang zonder hen moeten stellen. Misschien wel zo’n 30 jaar voor er weer een vakman komt met zand en steentjes om de gaten te dichten. Ze willen het mooi strak leggen zodat iedereen 30 jaar lang met droge voeten door weer en wind zijn weg kan vinden.

fietspad_Hellen_Goirle_Lisdonk_1.jpgDe dame kijkt op, verstoord in haar gang en lijkt wat geïrriteerd te zijn hierdoor. De man met de stenen zegt ‘u mag daar niet door’ want ze staat op het punt om het maagdelijke zandbed in te stappen.  Met de mondhoeken omlaag spreidt ze haar handen en met een puntige kin wil ze weten hoe ze dan verder kan. Man met het zweet op zijn rug geeft antwoord, zonder echte emotie, mogelijk met een beetje verbazing, : ‘ja, uh, oversteken!’. Plompverloren plant ze haar voeten met kleine schoentjes in het zandbed alvorens de oversteek te wagen naar de overkant waar het trottoir goeddeels al ligt.  Zonder woorden loopt ze door.

De man legt zijn stenen neer, zijn collega met bandana voegt zich bij hem. Vol ongeloof mopperen ze over de euvele moed van de vrouw. Ik hoor hun woorden niet maar uit hun houding speekt verontwaardiging en frustratie. De overbuurman krijgt ook het verhaal te horen wanneer hij zijn kozijnen gaat verven.

Het raakt me, deze grote mannen, met hun grote handen, de gebruinde ruggen, gelooide huid. Weer en wind hebben ze getrotseerd. ’s ochtend vroeg waren ze er, en in goed teamverband hebben ze gewerkt.  Gezwoegd met de zware stenen en het vele zand. Stoer zien ze eruit. En dan uit hun doen door een mevrouw met kleine zwarte schoentjes.

Soms hebben we meer effect op een ander dan we denken. De blonde dame zit allang achter haar tweede kopje koffie, op bezoek bij een vriendin misschien. Maar deze mannen schudden nog altijd hun hoofd om het onbegrip. 




Geef uw reactie



(Uw email wordt niet getoond)


Captcha Code

Klik het plaatje voor een andere afbeelding.


Meest recente blogs

80 is het nieuwe 100

Heb je ook een goed voorn…

Opkomen voor mezelf

Veel mensen vinden het mo…

Jezelf zijn tegen de stroom in

'Schelden doet geen pijn'…

Effectief communiceren: houd de leiding

Wanneer mensen anderen pr…

Goed contact wanneer woorden tekort lijken te schieten

Ik krijg wel eens mensen …