Lisdonk coaching :: MIJN podium! Lisdonk Coaching & Training

MIJN podium!

MIJN podium!

 garderobe-dames.png

Iedere week (bijna) sport ik bij een heel gezellig sportcentrum in Goirle en in de kleedruimte wordt daar heel wat afgekletst. Bekenden en minder bekenden ontmoeten elkaar en terwijl de shirtjes over het hoofd glijden en de sokken in de tas worden gezocht, wordt er bij gekletst over de stand van zaken des levens.

Zo ook afgelopen maandag. Ik hoor een vrouw vertellen over iets lichamelijks waar ze last van heeft en waarvoor ze in behandeling is bij een dokter en zelfs mogelijk naar een specialist zal gaan. Ik ken de dame in kwestie alleen van gezicht en ik hoor het gesprek in de periferie van mijn aandacht zich afspelen. Terwijl ik mijn bidon vul, mijn schoenen dichtplak (klittenband) en mijn handdoek zoek, hoor ik het gesprek heen en weer gaan van vraag naar antwoord en weer terug.


Dan hoor ik een anders stem zich mengen in het gesprek en ik hoor een vrouw haar duit in het zakje doen. Het begint met ’oh ja, ik ken dat ook……, heb ik ook wel eens gehad….., bij mij was het zus en zo….,’en na een paar flinke volzinnen komt er een advies van wat zij toen heeft gedaan met een geweldig resultaat! 

microfoon.jpg


De andere stemmen zijn stilgevallen. En ik keer me om, om te zien wat er is gebeurd. Vaag roert er zich een nieuwsgierigheid in mij hoe de eerste gesprekspartners, die elkaar duidelijk goed kennen, deze interruptie opvatten. In mij groeit ook een vrees dat de persoon die juist haar wederwaardigheden had gedeeld kriegelig zal reageren op de inname van haar podiumplek en microfoontijd zo vlak voor dat iedereen zich buiten adem zal werken op de fiets.



 


Ik hoor mensen regelmatig hun irritatie uiten over hoe

podium.jpgvervelend het is wanneer mensen het gesprek over nemen om over zichzelf te gaan vertellen.

Hoe aandacht voor hen dan in een oogwenk omgedraaid wordt naar de toehoorder, als een spotlight die over het publiek schijnt, het podium in het duister zettend. Mensen voelen zich dan onheus bejegend, tekort gedaan, bestolen haast. “Waar is de onbaatzuchtige aandacht gebleven? Mensen zijn altijd alleen maar bezig met zichzelf, tegenwoordig”, is de klacht.

 



Ik kijk om en zie daar een vrouw klaar staan in sporttenue. Ze pakt de ander even vast bij de arm, glimlacht, en zegt: ”Wat goed dat je me dit verteld. Lief dat je me hoop wilt geven.”

De inmengster kijkt opgelucht. “Ik ben blij dat ik het je heb kunnen zeggen, ik vond het toen heel moeilijk maar ik wil dat je weet, het kan helemaal goed komen!”

 

Ik knipper met mijn ogen, ik hoor het aan. En ben ineens heel erg blij.

Vertrouwen om te delen en vertrouwen in het ontvangen. Vertrouwen, It’s a kind of magic! toverstok_zelf_gemaakt.jpgtoverstok.jpg

 




Meest recente blogs

80 is het nieuwe 100

Heb je ook een goed voorn…

Opkomen voor mezelf

Veel mensen vinden het mo…

Jezelf zijn tegen de stroom in

'Schelden doet geen pijn'…

Effectief communiceren: houd de leiding

Wanneer mensen anderen pr…

Goed contact wanneer woorden tekort lijken te schieten

Ik krijg wel eens mensen …