Lisdonk coaching :: Luisteren naar kritiek Lisdonk Coaching & Training

Luisteren naar kritiek

draak_vuur.jpg Luisteren naar kritiek 

 

Ik heb iets stoms gedaan. Althans zo voelt het, want ik krijg kritiek. En op het moment dat ik de kritiek ontvang voel ik mezelf wankelen.

Mijn oren horen het aan. Het geluid zwelt aan. Mijn hoofd denkt op volle kracht. Spieren spannen zich. Mijn reflex is: ik word aangevallen, hoe red ik me hieruit?

 

Mijn wezen lijkt zich op te splitsen:

RidderPaard.jpg Eerst is daar mijn ridder, hij neemt zijn zwaard om de kritiek af te weren. Hij galoppeert op zijn paard naar de ophaalbrug klaar om de vijand er vanaf te slaan.

 Ondertussen staat mijn zwakkere ik klaar om op de vlucht te slaan, mijn rokken opnemend maar zich bewust van de gladde stenen onder kleine voeten.

 Ergens hangt er nog een dramatische jonkvrouw over de kantelen zoekend naar hulp uit andere windstreken. De woorden ‘Kan ik er iets aan doen?’ geborduurd in fraai zijden op de sjaal die haar verdediger om zijn lans mag knopen. Zij hoopt in haar onschuld de dans te ontspringen. prinses_playmobil.jpg

 




En dan staat daar die kern in mij die het spel overziet. Wat gebeurt hier?


 

De kritiek gaat niet over mij. Het is de mening van die ander. Ik kijk ernaar en zie de draak met vlammen uit zijn bek kleiner worden.

De vlag waaronder de ander strijdt is zijn eigen banier, kleurrijk en, hoewel hij strak in de stormwind staat, mooi om naar te kijken.

Terwijl ik hoefgekletter op de keien hoor, zie ik mijn criticus naderen. Mijn ogen schermend tegen de laagstaande zon tuur ik naar de figuur die daar aan komt. Hoe dichter hij nadert, hoe bekender het profiel. Hoe dichter hij nadert hoe kleiner mijn vrees. ridder_playmobil.jpg

Omdat ik met mijn voeten ferm op de grond sta, komt ook die ander van zijn strijdros.

Ik hoor zijn woorden. Ik knik hem toe om te laten merken dat ik zijn woorden versta. De wind is gaan liggen. De druk neemt af, mijn neiging tot direct actie verdwijnt wanneer de kruisboog ontspannen wordt.


Ik zie mijn aanvaller in de ogen. Het is een mens geen draak. In zijn ogen het zoeken naar woorden. In zijn handen de vraag om te mogen naderen.


We horen elkaar aan, en nemen de tijd om dit te verwerken. Reageren pas dan, wanneer er een stilte is gevallen met hierin de tijd om de luchttrilling van de woorden van de ander te laten samenvallen met de trilling in ons hart.

Er is ont-moeting.


 

 




Meest recente blogs

80 is het nieuwe 100

Heb je ook een goed voorn…

Opkomen voor mezelf

Veel mensen vinden het mo…

Jezelf zijn tegen de stroom in

'Schelden doet geen pijn'…

Effectief communiceren: houd de leiding

Wanneer mensen anderen pr…

Goed contact wanneer woorden tekort lijken te schieten

Ik krijg wel eens mensen …