Lisdonk coaching :: Foutje, bedankt! Lisdonk Coaching & Training

Foutje, bedankt!


smiley_schaamte.jpgIk heb iets stoms gedaan, echt een beetje iets suffigs. Helemaal niet groot of zo, maar wel iets wat niet de bedoeling is. Ik ga niet zeggen wat het is, want dan denk je misschien ‘is dat alles?’ en daar gaat het mij niet om. Het gaat er niet om wat jij of een ander ervan vindt. Het gaat er om wat ik ervan vind. En ik vind dat ik iets verkeerd heb gedaan. Daar baal ik wel van. Of eigenlijk moet ik zeggen, baalde ik wel van. Want nadat ik erachter kwam dat ik iets verkeerd heb gedaan, en ik die steen in mijn buik voelde landen, heb ik nog iets gedaan, en is het weer over. Een ervaring rijker kun je zeggen.                                                                                                             
Ken je dat gevoel als je iets fout hebt gedaan? Dat je iets hebt gedaan met een bepaalde bedoeling of zonder nadenken, maar dat het wel voor iemand anders verkeerd uitpakt. Dat had ik dus gisteren. Ik wist eigenlijk wel dat het misschien niet helemaal juist was wat ik deed, dus had ik voor de zekerheid nagevraagd bij een andere ingewijde of zij dacht dat het kon. En zij zei ja. verkeersbord_eenrichtingsverkeer.jpg

Daarmee wil ik haar dus niet de schuld geven. Maar daar wil ik mee aangeven dat mijn onderbewustzijn al wel iets had geregistreerd dat het mogelijk niet helemaal in de haak was. Mijn afstemming was ervoor om mijn onderbewustzijn te sussen. ‘Zie je nou wel, zij denkt ook dat het kan’, zei ik hiermee tegen mijn geweten. Eigenlijk wat ik hiermee wilde zeggen was:  ‘als ik iets verkeerd doe, wiens schuld is het dan’? Schuld, dat is zo’n naar woord hè! Het is iets waar mijn bloedjes van kinderen zich ook oneindig druk over kunnen maken. Ergens te snappen, want ja, als het niet jouw schuld is, dan hoef je die steen in de maag niet meer rond te zeulen, dan heeft zij ‘m lekker!

Ondanks mijn vage waarschuwingsvlag die ik wel zag wapperen heb ik het dus toch gedaan. Waarom, wil je weten? Dat weet ik niet meer. Misschien omdat ik dacht dat de plus (dat mensen blij zouden zijn met mijn actie) opwoog tegen de mogelijke min (dat mensen er niet blij mee zouden zijn). In ieder geval, ik deed het toch, ondanks de innerlijk vlag. rode-vlag-op-strand-.jpg

En toen kreeg ik niet lang na mijn actie, het dringende verzoek om dit zo niet meer te doen. En bam, daar lag de steen. Het was vlak voordat ik naar bed zou gaan, en ik heb meteen gereageerd met excuses. Lang leve de mail, bellen kon niet meer, het was te laat op de avond, maar ik kon het eerste stukje van de steen wel oplichten. Dat luchtte al wel op, ietsje. Maar in mijn hoofd ging het gesprek nog even door. Sorry, sorry, sorry.

Dat kwam doordat ik het eigenlijk ook wel had geweten dat ik het niet had moeten doen. En nu heb ik een ander er eerst mee lastig gevallen waarna hij me een lesje kon leren, met de vraag het zo niet meer te doen. Het is een goed lesje. Ik zal voortaan beter naar mijn eigen vlag kijken. Want zo’n steen, dat is niet fijn.

Sorry, foutje, bedankt! Pfff zo, dat lucht op!  

      Lisdonk_gr_paars_klein.jpg                                                               




Meest recente blogs

80 is het nieuwe 100

Heb je ook een goed voornemen gemaakt in de vakantie? Wil jij je ook niet meer gek laten maken door je werkdruk? Maak ruimt…

Opkomen voor mezelf

Veel mensen vinden het moeilijk om op te komen voor zichzelf. uit angst voor ruzie, vanwege de norm aardig en bescheiden te m…

Jezelf zijn tegen de stroom in

'Schelden doet geen pijn' werd vroeger gezegd.Pesten is van alle leeftijden, zelfs in verzorgingshuizen worden mensen buiteng…

Effectief communiceren: houd de leiding

Wanneer mensen anderen proberen te overtuigen trekken ze soms echt alles uit de kast. Gespeelde emotie, beschuldigingen van t…

Goed contact wanneer woorden tekort lijken te schieten

Ik krijg wel eens mensen op mijn pad die een groot verlies hebben geleden. Een persoonlijk verlies, door het overlijden van e…