Lisdonk coaching :: Contact zonder woorden, deel de ervaring! Lisdonk Coaching & Training

Contact zonder woorden, deel de ervaring!

Eén keer in de week ga ik sporten. Ik werk me dan helemaal in het zweet  op een fiets  (moderne hometrainer) in een zaal met nog zo’n 40 mensen. Opzwepende muziek en een instructeur met microfoon waarmee hij me toeroept dat ik nog even door moet gaan. En zwaarder!

Het is telkens een heel gezellig gebeuren. In het begin wordt er wat afgekletst tussen buurmannen en buurvrouwen. Normaal gesproken doe ik hier volop aan mee. Ik heb altijd wel wat te vertellen of te vragen. Deze keer niet, ik zat tussen twee mannen in die vol ongeduld wachtten op de start van de les.

Ik vroeg me nog even af of ik een begin moest maken met een loze communicatie over de airconditioning, een dankbaar onderwerp van gesprek in de sportzaal op warme dagen. Het leek even zo kaal, zonder een woord je compleet uit de naad te gaan werken.  

Maar daar begon de les, de muziek hard en de versnelling op tegenwind. Na een halve minuut was al het gekakel verstomd en klonk er al wat gehijg hier en daar. Ik merkte dat mijn eten (van een uurtje eerder) zijn weg nog zocht door mijn lijf terwijl ik voor mijn gevoel de Utrechtse Heuvelrug besteeg.  Bij mijn buurman verschenen de eerste zweetdruppels op zijn gezicht. Hij had zijn voorzorgsmaatregelen al genomen en een handdoekje onder zijn fiets gelegd. Het voorspelde veel goeds. Het volgende liedje riep hij op de maat mee, ‘en hop, en hop’ terwijl we op de pedalen stonden en op het ritme van de muziek de Sint Pietersberg bestormden. Zijn roep klonk zoals roeiers van een schip die de maat aangaven,. Of als de zeven dwergen bij Sneeuwwitje wanneer ze op een rijtje terugliepen naar huis: ‘hei ho, hei ho, het werken is gedaan…’

Het ging van zwaar naar zwaarder en na 45 minuten hard werken, verschillende ritmes en aanmoedigingen hing iedereen over zijn fiets te hijgen en waren we blij dat het ergste weer achter de rug was. Terwijl de plasjes onder de fiets groeiden kwam ik overeind van mijn stuur en zag in mijn ooghoek dat mijn buurman zich naar me toe draaide. Compleet nat van het zweet hield hij zijn hand laag naast zich met de palm omhoog. Hij keek me aan, nog altijd buiten adem. Zwijgend beantwoorde ik zijn ‘low five’met een klap op zijn palm en hield mijn hand op voor ontvangst van zijn klap. Zonder iets te zeggen petste de natte handen tegen elkaar en draaide ik me naar de buurman aan de andere kant, voor hetzelfde ritueel . Hiermee bezegelden we het gevoel dat we deelden. 

Voor dit contact waren woorden niet nodig.




Meest recente blogs

80 is het nieuwe 100

Heb je ook een goed voornemen gemaakt in de vakantie? Wil jij je ook niet meer gek laten maken door je werkdruk? Maak ruimt…

Opkomen voor mezelf

Veel mensen vinden het moeilijk om op te komen voor zichzelf. uit angst voor ruzie, vanwege de norm aardig en bescheiden te m…

Jezelf zijn tegen de stroom in

'Schelden doet geen pijn' werd vroeger gezegd.Pesten is van alle leeftijden, zelfs in verzorgingshuizen worden mensen buiteng…

Effectief communiceren: houd de leiding

Wanneer mensen anderen proberen te overtuigen trekken ze soms echt alles uit de kast. Gespeelde emotie, beschuldigingen van t…

Goed contact wanneer woorden tekort lijken te schieten

Ik krijg wel eens mensen op mijn pad die een groot verlies hebben geleden. Een persoonlijk verlies, door het overlijden van e…