Schippers: verdedig Nederlandse vrijheid Lisdonk Coaching & Training

Behoud van Nederlandse vrijheid op micro niveau

Goed voorbeeld doet goed volgen klederdracht.jpg

Ofwel: hoe blijven Nederlanders vrij om zichzelf te zijn

 

Vandaag (6/9/2016) in De Volkskrant: ‘Minister Schippers van Volksgezondheid roept op tot het vormen van een nationale vrijheidscoalitie tegen de invloed van de radicale politieke islam. 'Het wordt tijd dat wij - alle Nederlanders die onze cultuur, onze vrijheden, ons maatschappelijk contract liefhebben - opstaan om onze verworvenheden actief te verdedigen.' ‘


begroeting_NZ.jpgIn het artikel wordt uitgelegd dat er veel verschillende politieke benaderingen zijn van hoe Nederlanders die zich gelukkig prijzen met de emancipatie van minderheden, en tolerantie van andersdenkenden hiervoor op moeten komen. Hoe ze dat concreet voor zich ziet wordt me niet helemaal duidelijk. Terwijl het juist dan zo moeilijk kan zijn.


Vorige week was er ook de vergadering van de maatschappelijk begeleiders van de Werkgroep Opvang Statushouders ( WOS) in Goirle. Na de mededelingen is er ruimte om in kleine groepjes wat casussen door nemen over hoe om te gaan met situaties die zich kunnen voordoen met ‘onze’ statushouders. Wat te doen wanneer tijdens een bezoek een gezinslid gaat zitten bidden in de huiskamer. Wat te doen wanneer je tijdens een bezoek alleen de man spreekt en de vrouw in de keuken blijft. Wat te doen wanneer een vrouw snel haar mouw over haar hand trekt alvorens ze een mannelijke vrijwilliger een hand geeft. Wat doe je dan?


Met de oproep van minister Schippers in gedachte zie ik voor
me hoe zij het vingertje zou heffen om dit gedrag dat niet past bij ‘onze’ cultuur te corrigeren. Want we moeten ‘actief verdedigen’.


Ook in mijn groepje komt het ongemak ter sprake wat opkomt wanneer dit ongebruikelijke gedrag gezien wordt. Vooral het geen (blote) hand willen geven levert de vrijwilliger een onbehaaglijk gevoel. De worsteling begint: hoe ga je hiermee om? Moeten we hier iets van zeggen? En hoe zeg je respectvol wat je hiervan vindt? Mag ik dat?


namast.jpgIk herken de worsteling. Ook toen ik voor het eerst kwam bij ‘mijn’ gezin zocht ik naar een goed antwoord op de vragen die ik kreeg. ook ik voelde me onbehaaglijk toen ik eten en drinken kreeg voorgezet, met de kinderen en de man des huizes, maar de vrouw nam niets. Ik geloof dat mijn zoeken naar woorden en mijn onzekerheid over wat te doen me uiteindelijk hebben gered.



Het heeft ervoor gezorgd dat ik de tijd nam, en er zodoende ruimte was om aan elkaar te wennen. Door eerst kleine dingetjes met elkaar te delen zoals verhalen over mijn leven, mijn kinderen, mijn werk, mijn man en ouders, hun ouders, hun leven in Abu Dabi, hun eten, hebben we het grotere plaatje gekregen en groeide er vertrouwen. Ook mijn vertrouwen over hoe ik mijn mening zou kunnen geven.


Als communicatietrainer heb ik gezien dat iedereen dit kan leren: contact maken met een ander. De eenvoudige stappen:

  1. Vertrek vanuit jezelf: Wat zie ik, wat hoor ik?
  2. Dan ervaar: Wat voel ik daarbij?
  3. En dan het resultaat van stap 1 en 2: Wat maakt dat dit me opvalt en hoe zou ik me hier weer prettig bij voelen: Wat zou ik willen?
  4. En dan hoor ik graag wat de ander hiervan vindt. Wat hoort, ziet hij/zij. Wat valt hem/haar op. Wat is zijn/haar gevoel, en wat zou hij/zij willen? [1]


Bijvoorbeeld: hee, ik zie dat ik eten krijg terwijl ze zelf niets neemt. Dat voelt wat ongemakkelijk, want het voelt voor mij alsof we ongelijk zijn. Dat wil ik niet, ik wil samen kunnen praten. Ik vraag haar: ‘wil je er alsjeblieft bij komen zitten, want ik wil graag met je praten. Ik wil je bedanken voor de lekkere cake en ik wil je vragen wat ik voor je kan doen. ‘


Bij de mouw over de hand: ‘Ik merkte dat je je mouw over je rutteobamaafp.jpghand trok. Ik schrok er een beetje van en kreeg het idee dat je me niet wilt aanraken, het voelt als een afwijzing. Ik ben gewend om bij het begroeten en afscheid nemen even heel bewust contact te maken en een hand geven hoort daarbij. Hoe is dit voor jou?’


Minister Schippers zegt dat het haar te doen is om de toekomst van haar dochter, die nu 11 jaar is. 'Over de vrijheid die zij zal hebben om zelf te kunnen beslissen hoe zij wil leven en wie zij liefheeft.'

Als ik iets van mijn dochters heb geleerd is het wel dat gedrag groeit naarmate het voorbeeld dat iemand krijgt. Wanneer wij het voorbeeld blijven geven van gedrag dat we graag zien in onze Nederlandse samenleving hebben we een goede kans dat gezien zal worden en opgepikt door de mensen die erbij willen horen.

 ‘Jij moet’ is wel de grootste dooddoener in het opbouwen van een goede relatie die er bestaat.

‘Wil jij…?’, zet deuren open.

Een goed Nederlands spreekwoord zegt het al: Goed voorbeeld doet goed volgen.knuffel_tijger.jpg

  



[1] Vrij naar M. Rosenberg, Geweldloos communiceren




Geef uw reactie



(Uw email wordt niet getoond)


Captcha Code

Klik het plaatje voor een andere afbeelding.


Meest recente blogs

80 is het nieuwe 100

Heb je ook een goed voorn…

Opkomen voor mezelf

Veel mensen vinden het mo…

Jezelf zijn tegen de stroom in

'Schelden doet geen pijn'…

Effectief communiceren: houd de leiding

Wanneer mensen anderen pr…

Goed contact wanneer woorden tekort lijken te schieten

Ik krijg wel eens mensen …