afscheid nemen Lisdonk Coaching & Training

Afscheid

Dag!

 kiss-and-ride.gif

Een tijdje terug ging ik naar de begrafenis van de moeder van een vriend. En al had ik de overledene niet vaak gezien, ik was toch licht gespannen. Vooral omdat ik vaak erg onder de indruk raak van een afscheidsdienst.

 

Afscheid nemen, dat vind ik moeilijk. Afscheid in het klein, van mensen die ik dezelfde dag nog verwacht terug te zien gaat bij mij gepaard met een kus en een knuffel en alle goede wensen en ‘wijze’ raad die ik op dat moment maar kan verzinnen. Mijn dochters dansen de gang uit, vriendinnen in het kielzog en ik roep ze achterna: ’veel plezier, succes, goed lezen, kijk ook op de achterkant, tot straks’!




Textielcontainer.jpgDefinitief afscheid nemen is nog moeilijker, al is het maar van dingen. Spullen weggooien waar je plezier van hebt gehad, of die ik associeer met goede tijden kan ik niet zomaar los laten. Een lief pyjamaatje van de kinderen, een folder van een leuk dagje uit, documenten waar ik trots op ben. Het liefst geef ik spullen door voor een tweede kans. Iedereen blij!

 

Ben ik nu de enige hiermee?

 

Ik denk het niet. De kringloopwinkels zijn goed gevuld met spullen geschikt voor een tweede leven. Waar ik ook kom, ik zie kasten gevuld met dingen waar je je van kunt afvragen waarom ze bewaard blijven. Boeken die zijn gelezen, cd’s terwijl er geen speler meer in huis is. Volgens mij heeft de souvenir industrie er ook een goede boterham aan: het vasthouden van dat wat je hebt meegemaakt. Een romantische ziel heeft ook ooit geschreven: ‘Partir c’est mourir un peu (afscheid nemen is een beetje sterven)’.

 

Niet afscheid nemen vind ik nog lastiger: iets kwijt raken, fanatiek zoeken met lichte paniek in de keel is het resultaat. Een vriendschap die verwatert. Ik kan er slecht tegen. Ik wil het graag ‘afmaken’. Een keuze maken, echt gedag zeggen, duidelijkheid. Als ik een vakantievriendinnetje had dan kon ik al drie dagen van te voren afscheid beginnen te nemen. Voor het geval dat we elkaar de laatste dag niet meer zouden zien.

 

Wanneer ik zo kijk naar mezelf moet ik erkennen: het neemt soms vreemde vormen aan. Een hartelijke ‘tot ziens’ tegen de dame van het call centre, en op een feestje gedecideerd zeggen dat je de oppas gaat aflossen om vervolgens nog een uur in de keuken te staan kletsen!

 

1001_lichtjes.jpgGelukkig zijn er professionals, zoals mijn schoonzus, die dit snappen. Bij een echt belangrijk afscheid spannen zij het vangnet met mooie rituelen gevuld met persoonlijke betekenis. Ruimte voor de emotie, behouden van dat wat uniek was aan de persoon die er niet meer is. Het maakt dat het verdriet verzacht wordt door dankbaarheid. Wat een geluk dat ik deze persoon heb mogen kennen!

 

 

 

Ken jij het scheurende gevoel van afscheid? Het verloren voelen na loslaten? Voor mij werkt een knuffel van een vriend dan het best. Niet maar opstaan en doorgaan, maar delen van waar je doorheen gaat. Je zult zien, delen doet helen. Sterkte!




Geef uw reactie



(Uw email wordt niet getoond)


Captcha Code

Klik het plaatje voor een andere afbeelding.


Meest recente blogs

80 is het nieuwe 100

Heb je ook een goed voorn…

Opkomen voor mezelf

Veel mensen vinden het mo…

Jezelf zijn tegen de stroom in

'Schelden doet geen pijn'…

Effectief communiceren: houd de leiding

Wanneer mensen anderen pr…

Goed contact wanneer woorden tekort lijken te schieten

Ik krijg wel eens mensen …